Era un día triste e gris. Chovía con forza, e os camiños estaban encharcados. Ninguén podía saír da casa sen arriscarse a quedar atrapado na lama do camiño. A aldea estaba illada. Por iso, aquel día, a familia estaba xunta. O pai non fora traballar ao igual que o irmán, e a nai e a filla non foran á aldea nin traballar na horta. Reuníronse todos a carón do lume xunto co can, que agora durmiñaba sobre as pernas da filla. Estaban ceando. Eran pobres, polo que non tiñan moito que comer e, ademais, a choiva que caía ía arruinar a maior parte dos alimentos da horta. así que comían amodiño, con medo de derramar a sopa de col que tiñan por cea. Xa estaban rematando cando chamaron á porta. Foron tres golpes secos que resoaron por toda a casa. Foron tres golpes decididos, que non dubidaron. Non foron golpes apremiantes como os de quen ten présa por resgardarse da choiva, senón de quen non ten présa, de quen sabe que acabaría de entrar no lugar. Pero a famila nada disto pensou. Non eran xente de moitas luces, e non pensaron en que estaba chovendo a arroiar e que era case imposible que alguén lograra chegar ata alí, co barro que había no camiño, no que te afundías ata os xeonllos se non tiñas coidado. Así que a nai foi abrir. E cando abriu a porta...
Non había ninguén. Nin sequera había un rastro de pegadas. Unicamente chovía. Así que pechou a porta e volveu ao seu lugar, xunto ao seu marido. Pero non se acabara de acomodar cando a porta volveu soar. Pum, pum, pum. Tres golpes idénticos aos da primeira vez. Nesta ocasión foi toda a familia á porta. Tiñan todos moita curiosidade por saber quen petaba na porta. O único que quedou xunto ao lume foi o can. Abriron a porta e... Nada outra vez. O pai asomou a cabeza pola porta e mirou, pero non había ninguén fóra. Confusos, regresaron xunto ao lume. Pero alí xa os agardaba alguén. Era un home alto, vestido cunha capa negra. Levaba a cara tapada por unha carapucha, polo que só lle vían o queixo. Na man sostiña o can ensangrentado e, indudablemente, morto. Os ollos brancos miraban sen ver os seus donos. O sangue esparcíase polo chan, goteaba dende o peito do que fora o único compañeiro da nai e a filla mentres agardaban na casa. Asustados pola espantosa visión, retrocederon. O home permaneceu inmóbil. Enchéndose de coraxe, o pai preguntoulle ao descoñecido qué era o que buscaba naquela casa, qué dereito tiña para matar ao can e quen demo era. O home soltou o can e, moi lentamente, baixou a carapucha. E o rostro quedou descuberto. A familia quixo gritar, pero ningún son saíu das súas gorxas. O rostro daquel home era horrible, case imposible de describir, e non polo aspecto en si mesmo, xa que podería pasar por un home calquera se non fose polas gretas. Unhas enormes gretas cruzaban as súas faccións, e delas saían bechos e goteaba sangue. Os seus ollos eran negros, dun negror imposible de describir. A boca era unha liña apenas definible. Estaba cosida. Víanse con claridade as puntadas. Era máis espantallo que home. Un espantallo creado polo propio Satanás. A familia abrazouse e viron como o demo se achegaba a eles. Un grito resoou entón polo val, pero ninguén había alí para escoitalo. Ninguén puido saír da súa casa pero, aínda que o fixese, non serviría para nada. Non hai nada que facer cando o demo te ten no punto de mira. E mentres, seguía chovendo.
Ao día seguinte xa non chovía e os camiños estaban secos e transitables. Foi por iso que uns veciños foron á casa da familia. Concertaron co pai verse o día anterior para falar sobre a cura duns cabalos que tiñan, xa que o home tiña man de santo cos animais. Chegaron e petaron na porta, pero ninguén abriu. Iso estrañoulles moito e, ao non escoitar tampouco o can, preocupáronse. Que lles pasaría? Abriron a porta a patadas e miraron no interior da casa. E quedaron mudos de horror. Os corpos estaban colgados do teito, como macabras bonecas. As cuncas dos ollos baleiras e a expresión de terror aínda debuxada na cara de todos. Polo chan quedaba o sangue reseco, sobre o que correteaban miles de bechos. O fedor era insoportable naquel lugar. O veciños fuxiron gritando.
A partir daquel día, cada mes desaparecía unha persoa, que logo era atopada nos arredores da casa en condicións similares ás da familia, e sempre sen os ollos. E pronto, non quedou ninguén.
Andrea Barreiro Deus (4º ESO)
