LETRAS GALEGAS 2013. PARTE 3 DE 3

LETRAS GALEGAS 2013. PARTE 2 DE 3

LETRAS GALEGAS 2013. PARTE 1 DE 3

RECITANDO A ROSALÍA

Esta foi a nosa aportación á homenaxe a Rosalía de Castro. Lembrámola recitando algúns dos seus poemas na aula. 

Hablan los chinos (Ana Fuentes)

Todos sabemos que China se está a converter nunha gran potencia mundial, e que cada vez máis se fai referencia ao seu mercado. Escóitase mandarín por todas partes, que vai ser o idioma do futuro coma o é agora o inglés, e se aprendes este idioma choverán ofertas de traballo... 

Todo isto é a novidade, a entrada triunfal de China no mercado, mais ben é como a expansión do mundo oriental no occidental, ao revés do que acontecera hai uns séculos, nos cales occidente era a emerxente, a que abarcaba todo e era o futuro, a potencia.

Neste libro a autora trata de facer fincapé nun erro que me parece bastante grave: a nosa imaxe sobre China. Nós vémola coma un conxunto, un país forte e unido que quere facerse notar no mundo, pero non reparamos en todas as inxustizas que acontecen nel. Non é un país que só sirva para o traballo, senón que os seus habitantes teñen unha gran capacidade de sacrificio, por iso vemos a China coma una patria sacrificada que sempre seguirá así, cuns habitantes que soportarán esa situación.

Pero isto non se corresponde coa realidade. Por iso Ana Fuentes achéganos dez relatos persoais que abarcan distintos conflitos e situacións inxustas. É unha chamada ao cambio, á denuncia e á  xustiza, expresada como o que é en realidade a vida, as vidas destas persoas.

Bárbara Bello (4.º ESO).

Era un día triste e gris. Chovía con forza, e os camiños estaban encharcados. Ninguén podía saír da casa sen arriscarse a quedar atrapado na lama do camiño. A aldea estaba illada. Por iso, aquel día, a familia estaba xunta. O pai non fora traballar ao igual que o irmán, e a nai e a filla non foran á aldea nin traballar na horta. Reuníronse todos a carón do lume xunto co can, que agora durmiñaba sobre as pernas da filla. Estaban ceando. Eran pobres, polo que non tiñan moito que comer e, ademais, a choiva que caía ía arruinar a maior parte dos alimentos da horta. así que comían amodiño, con medo de derramar a sopa de col que tiñan por cea. Xa estaban rematando cando chamaron á porta. Foron tres golpes secos que resoaron por toda a casa. Foron tres golpes decididos, que non dubidaron. Non foron golpes apremiantes como os de quen ten présa por resgardarse da choiva, senón de quen non ten présa, de quen sabe que acabaría de entrar no lugar. Pero a famila nada disto pensou. Non eran xente de moitas luces, e non pensaron en que estaba chovendo a arroiar e que era case imposible que alguén lograra chegar ata alí, co barro que había no camiño, no que te afundías ata os xeonllos se non tiñas coidado. Así que a nai foi abrir. E cando abriu a porta...

Non había ninguén. Nin sequera había un rastro de pegadas. Unicamente chovía. Así que pechou a porta e volveu ao seu lugar, xunto ao seu marido. Pero non se acabara de acomodar cando a porta volveu soar. Pum, pum, pum. Tres golpes idénticos aos da primeira vez. Nesta ocasión foi toda a familia á porta. Tiñan todos moita curiosidade por saber quen petaba na porta. O único que quedou xunto ao lume foi o can. Abriron a porta e... Nada outra vez. O pai asomou a cabeza pola porta e mirou, pero non había ninguén fóra. Confusos, regresaron xunto ao lume. Pero alí xa os agardaba alguén. Era un home alto, vestido cunha capa negra. Levaba a cara tapada por unha carapucha, polo que só lle vían o queixo. Na man sostiña o can ensangrentado e, indudablemente, morto. Os ollos brancos miraban sen ver os seus donos. O sangue esparcíase polo chan, goteaba dende o peito do que fora o único compañeiro da nai e a filla mentres agardaban na casa. Asustados pola espantosa visión, retrocederon. O home permaneceu inmóbil. Enchéndose de coraxe, o pai preguntoulle ao descoñecido qué era o que buscaba naquela casa, qué dereito tiña para matar ao can e quen demo era. O home soltou o can e, moi lentamente, baixou a carapucha. E o rostro quedou descuberto. A familia quixo gritar, pero ningún son saíu das súas gorxas. O rostro daquel home era horrible, case imposible de describir, e non polo aspecto en si mesmo, xa que podería pasar por un home calquera se non fose polas gretas. Unhas enormes gretas cruzaban as súas faccións, e delas saían bechos e goteaba sangue. Os seus ollos eran negros, dun negror imposible de describir. A boca era unha liña apenas definible. Estaba cosida. Víanse con claridade as puntadas. Era máis espantallo que home. Un espantallo creado polo propio Satanás. A familia abrazouse e viron como o demo se achegaba a eles. Un grito resoou entón polo val, pero ninguén había alí para escoitalo. Ninguén puido saír da súa casa pero, aínda que o fixese, non serviría para nada. Non hai nada que facer cando o demo te ten no punto de mira. E mentres, seguía chovendo.

Ao día seguinte xa non chovía e os camiños estaban secos e transitables. Foi por iso que uns veciños foron á casa da familia. Concertaron co pai verse o día anterior para falar sobre a cura duns cabalos que tiñan, xa que o home tiña man de santo cos animais. Chegaron e petaron na porta, pero ninguén abriu. Iso estrañoulles moito e, ao non escoitar tampouco o can, preocupáronse. Que lles pasaría? Abriron a porta a patadas e miraron no interior da casa. E quedaron mudos de horror. Os corpos estaban colgados do teito, como macabras bonecas. As cuncas dos ollos baleiras e a expresión de terror aínda debuxada na cara de todos. Polo chan quedaba o sangue reseco, sobre o que correteaban miles de bechos. O fedor era insoportable naquel lugar. O veciños fuxiron gritando.

A partir daquel día, cada mes desaparecía unha persoa, que logo era atopada nos arredores da casa en condicións similares ás da familia, e sempre sen os ollos. E pronto, non quedou ninguén.

 

                                                     Andrea Barreiro Deus (4º ESO)

Kafka en la orilla

Kafka en la orilla é unha novela de corte fantástico escrita polo autor xaponés Haruki Murakami. Nela, atopamos dúas historias paralelas vinculadas entre si que conflúen nunha soa. A primeira, está protagonizada por Kafka, un adolescente tímido e inseguro que foxe da súa casa co propósito de evitar o destino que lle vaticina seu pai. Por outra banda, temos a de Nakaba, un entrañable ancián que, a causa dun accidente acontecido durante a súa infancia, posúe a facultade de falar cos gatos.

Durante a novela vai estar moi presente a fantasía, que se mestura coa realidade a cada momento, impedindo, en ocasións discernir o cotián do inverosímil. Cobra importancia o mundo onírico, que goza dun simbolismo transcendental na trama e que configura o comportamento do protagonista. Este vai emprender unha viaxe en busca de respostas, que o levará ata unha biblioteca, onde coñecerá a personaxes moi excéntricos, que colaboran na creación desa atmosfera fantástica.

Pero esta viaxe non só vai ser física, xa que tamén é unha viaxe interior coa que Kafka espera obter a madurez suficiente para enfrontarse á vida. Kafka en la orilla é unha novela peculiar, extravagante e ás veces confusa, pero altamente recomendable. A velocidade do ritmo narrativo permite ler de maneira rápida e sinxela, suscitando así o interese do lector. En definitiva, animo a todos a gozar desta lectura que, sen dúbida, non deixará indiferente a ninguén. (Pablo Folla, 2º BAC)

LECTURAS PARA O SAMAÍN

Coa chegada do Samaín as noites son máis longas, a choiva e o vento petan nas nosas ventás e todo se prepara para crear o ambiente propicio á lectura de terror.

Propoñemos algúns títulos e agardamos tamén as vosas suxestións.

LECTURAS PARA 1.º CICLO DE ESO

 

 

LECTURAS PARA 2.º CICLO DE ESO

 

 

 

 

 

LECTURAS PARA BACHARELATO

 



 

 

 

La guerra que no cesa.

Comentario a "El agujero de Helmand", de Carlos Fidalgo, editado por Menos Cuarto. 

Por Amancio Delgado Álvarez

Asombro. Es la principal impresión que me causó este libro editado en 2011 tras ser premiado en el concurso santanderino de Novela Fantástica "Tristana". 

Asombro por varias razones. La primera: lo bien escrito que está. Se lee de un tirón, con gusto. Lo empiezas con la cosa de abordar a un "nuevo autor", esperando encontrar algún rasgo de pesadez que soportar en base a la experiencia, y te encuentras con un texto de lo más depurado. Conciso, certero. Sobre un tema difícil, la guerra de Afganistán. Desde una innovadora óptica de novela negra americana. 

Otra razón de asombro: lo bien documentado que semeja. ¿Será que el autor ha deambulado por Afganistán y sus cuitas? ¿O tendrá algún familiar o amigo que le informa?

Otra razón de asombro: la bonita edición que enmarca a la obra. Índice de lo bien que sabemos editar en este país, a pesar de que ningún proyecto editorial que no se tropiece con alguna bicoca tiene ninguna posibilidad rentable de mantenerse.

Y luego conocí al autor cuando tuvo a bien venir a departir con los miembros del Club de Lectura de la Biblioteca del Instituto Martaguisela en O Barco de Valdeorras. Otra razón de asombro: ¿cómo puede hablar así de bien de la guerra de Afganistán un ponferradino que seguramente ni ha hecho la mili? Pues mira, según confesó, por las posibilidades de documentación de Internet. Para que los tecnófobos tomen nota, que la Red sirve para algo más que para estropearnos la convivencia.

Carlos Fidalgo (nada que ver con Fidalgo Piensos, me lo preguntan siempre). Un nuevo autor a tener en cuenta. Pulcro, directo, meticuloso. No encontré ninguna errata en la edición, pero lo asombroso no fue eso, sino que al comentárselo al autor no le asombró "me han dicho que hay una, pero no recuerdo dónde", dijo, haciendo ver que había estado muy al tanto de la corrección de galeradas. Otro dato asombroso cuando sabemos lo chapuzas que se puede llegar a ser con las nuevas tecnologías. Como "está hecho con ordenador..." damos erróneamente por supuesto que el ordenador tiene algún tipo de inteligencia correctora que evita los fallos.

En fin, sorpresivo y altamente recomendable. Quien quiera conocerle mejor, tiene disponible su primer libro, anterior a éste, "El país de las nieblas " en el IEB (Instituto de Estudios Bercianos). http://www.ieb.org.es/index1.htm. Por si no funcionase la web, que no sólo de bits vive el hombre, también se puede pedir por teléfono o por correo de Correos:

Instituto de Estudios Bercianos

Calle Río Oza, 6

24402 - Ponferrada. León

Fono: 987 401 954.

Don Quijote y el día del Libro

        Después de más de cuatrocientos años, “en un lugar del IES Martaguisela...” concretamente, en la clase de 3º ESO A, los alumnos recuerdan y versionan a través de sus propios dibujos, la obra cumbre de la Literatura Universal.

 

Y no os perdáis los excelentes dibujos realizados por Lucía y Carlos....

A Semana da Poesía

Co lema "Ser poeta é ser máis alto" celebramos a Semana da Poesía no Martaguisela. A poesía invadiu por uns días o Centro e foi a protagonista de diversas actividades: o concurso do rastreador de versos, o recital de poesía dos alumnos de 1º, os xogos da caza ao tesouro. Todos rematamos estes días co verso de Oquendo de Amat: PROHIBIDO ESTAR TRISTE

Chegada de novas novelas gráficas

Ola a todos, esta semana contamos con numerosas novidades en novelas gráficas. Adolf, El invierno del dibujante, El arte de volar, La isla del tesoro... e moitas máis que están esperando por vos na Biblioteca. Tedes xéneros para todos os gustos: clásicos adaptados, manga, histórica, fantástica... Lanzádevos a por elas! Non vos defraudarán.

Día do Libro

Co motivo do Día do Libro (23 de Abril) deixámosvos un vídeo musical, canto menos orixinal, sobre os efectos da lectura.
Por certo, alguén sabe os motivos polos que se escolleu este día?